Tussen het schrijven van vorige post en deze heb ik eens goed geweend, kreeg ik een lieve mail van Hilde met het aanbod eens uit te gaan waaien aan zee (waarop ik zeker ga ingaan), nam mijn ventje mij mee naar Casa Escobar (Mexicaans restaurant met zicht op de haven) hier in de Marina, dronk ik daar een lekker glaasje wijn en at ik lekkere kip-fajitas, ga ik morgenavond naar de bioscoop met Jana (kijken naar "Made of Honor") en heb ik mijn "miserie" wat gerelativeerd.
Mijn optimistische kant heeft dus terug wat de bovenhand gehaald. Gelukkig maar!
Hopelijk gaat het nu weer snel de goede kant op met mijn papa!
Tuesday, May 06, 2008
Dip
Ik zit in een dip... voel me lusteloos en dichter bij het wenen dan het lachen.
Ik wou dat ik nu:
Ik weet het allemaal wel: " 't Zal binnen een paar dagen al wel terug een stuk beter zijn."
Maar, nu voel ik me miserabel en véél te ver weg van huis verwijderd en heb ik goesting om eens goed te janken.
Jullie lezen hier meestal alleen maar leuke verhalen, deze keer dus eens wat minder. Het is inderdaad zo, dat als alles met iedereen goed gaat het hier met ons (mij) ook goed gaat. Daarentegen als het aan de andere kant van de Oceaan tegenvalt, dan heb ik het hier ook moeilijker!
Ook hier is het niet echt rozegeur momenteel. 2 van mijn vriendinnen gaan momenteel door een héél moeilijke periode in hun leven. Ik ben hun confidante en trek me hun problemen zelf té erg aan. Iedereen komt graag bij mij aanzetten met problemen, ik krijg te horen dat ik een goed luisterend oor heb... maar wie mij goed kent, weet dat ik me de problemen van andere mensen erg kan aantrekken. Ik heb het toch zo graag dat "my loved ones" in rozegeur en maneschijn leven en probeer dus constant oplossingen te vinden, moed in te spreken enzovoort!
Ik vind het dan ook heel erg dat ik die twee vriendinnen hier ga moeten achterlaten met hun problemen, goed wetende dat ze absoluut nog een lange weg af te leggen hebben om uit hun miserie uit te geraken. Niemand is onvervangbaar natuurlijk, hopelijk vinden ze dan wel een ander luisterend oor (en liefst eentje dat goede intenties heeft).
Ook het fenomeen dat zich 2 jaar geleden in België voordeed: vrienden die de tranen in de ogen kregen als het over onze verhuis ging... wel... dat is nu terug aanwezig. Mensen die je zeggen dat ze je erg gaan missen... het doet pijn in je hart, want je weet dat je maar op 1 plaats tegelijkertijd kan leven en dat je nooit iedereen tegelijkertijd om je heen zal hebben. Hoe blij we dus ook zijn dat we naar België terugkomen... het is echt met gemengde gevoelens en die gevoelens dragen natuurlijk ook bij tot mijn dip!
Niet getreurd: Ik kom er wel terug uit... hoogstwaarschijnlijk later op de week al wanneer we naar Honolulu vliegen voor een weekje "familievakantie".
Ondertussen geef ik alle familie en vrienden die me aan het hart liggen een heel dikke kus.
En aan mijn papa wens ik heel veel beterschap en misschien bel ik morgen of ten laatste overmorgen wel eens naar je kamer in het ziekenhuis! 't Is wel niet hetzelfde als op bezoek komen, maar ik vrees dat we het er nog effe (voor 2 maanden) zullen moeten met doen!
Ik wou dat ik nu:
- zelf mijn papa kon gaan bezoeken in het ziekenhuis;
- door de tuinpoort kon stappen en een kopje "troost" kon gaan drinken bij Rosette;
- in mijn auto kon springen en tot bij mijn ouders en vrienden rijden;
- ... en ga zo nog effe verder!
Ik weet het allemaal wel: " 't Zal binnen een paar dagen al wel terug een stuk beter zijn."
Maar, nu voel ik me miserabel en véél te ver weg van huis verwijderd en heb ik goesting om eens goed te janken.
Jullie lezen hier meestal alleen maar leuke verhalen, deze keer dus eens wat minder. Het is inderdaad zo, dat als alles met iedereen goed gaat het hier met ons (mij) ook goed gaat. Daarentegen als het aan de andere kant van de Oceaan tegenvalt, dan heb ik het hier ook moeilijker!
Ook hier is het niet echt rozegeur momenteel. 2 van mijn vriendinnen gaan momenteel door een héél moeilijke periode in hun leven. Ik ben hun confidante en trek me hun problemen zelf té erg aan. Iedereen komt graag bij mij aanzetten met problemen, ik krijg te horen dat ik een goed luisterend oor heb... maar wie mij goed kent, weet dat ik me de problemen van andere mensen erg kan aantrekken. Ik heb het toch zo graag dat "my loved ones" in rozegeur en maneschijn leven en probeer dus constant oplossingen te vinden, moed in te spreken enzovoort!
Ik vind het dan ook heel erg dat ik die twee vriendinnen hier ga moeten achterlaten met hun problemen, goed wetende dat ze absoluut nog een lange weg af te leggen hebben om uit hun miserie uit te geraken. Niemand is onvervangbaar natuurlijk, hopelijk vinden ze dan wel een ander luisterend oor (en liefst eentje dat goede intenties heeft).
Ook het fenomeen dat zich 2 jaar geleden in België voordeed: vrienden die de tranen in de ogen kregen als het over onze verhuis ging... wel... dat is nu terug aanwezig. Mensen die je zeggen dat ze je erg gaan missen... het doet pijn in je hart, want je weet dat je maar op 1 plaats tegelijkertijd kan leven en dat je nooit iedereen tegelijkertijd om je heen zal hebben. Hoe blij we dus ook zijn dat we naar België terugkomen... het is echt met gemengde gevoelens en die gevoelens dragen natuurlijk ook bij tot mijn dip!
Niet getreurd: Ik kom er wel terug uit... hoogstwaarschijnlijk later op de week al wanneer we naar Honolulu vliegen voor een weekje "familievakantie".
Ondertussen geef ik alle familie en vrienden die me aan het hart liggen een heel dikke kus.
En aan mijn papa wens ik heel veel beterschap en misschien bel ik morgen of ten laatste overmorgen wel eens naar je kamer in het ziekenhuis! 't Is wel niet hetzelfde als op bezoek komen, maar ik vrees dat we het er nog effe (voor 2 maanden) zullen moeten met doen!
Monday, May 05, 2008
CINCO DE MAYO
Tijdens de maandagochtendbijeenkomst op school werd onze aandacht gevestigd op het feit dat het vandaag 5 mei is, oftewel "CINCO DE MAYO".
Er werd een dansje gebracht door de kinderen van het 2de leerjaar op Mexicaanse muziek en er werd gesproken over Cinco de Mayo.
Zoals je in onderstaande uitleg kan lezen, is het een belangrijke dag... zowel voor Mexicanen als voor Amerikanen.
Here we go met een beetje geschiedenisles:
5 mei is geen Mexicaanse Onafhankelijksdag en het is ook geen Amerikaanse feestdag, maar het zou het moeten zijn.
Mexico verklaarde zich onafhankelijk van Spanje op 15 september 1810. Het duurde echter 11 jaar vooraleer de Spaanse soldaten gezegd werden dat ze Mexico moesten verlaten.
Waarom “Cinco de Mayo”? En waarom moeten de Amerikanen deze dag ook als een feestdag beschouwen?
Omdat 4000 Mexicaanse soldaten het Franse leger in Puebla (Mexico) versloeg op 5 mei 1862. Puebla ligt zo’n 100 mijl ten oosten van Mexico City.
De Fransen waren, samen met de Spaanse en Engelse troepen, toegekomen in Mexico zo’n 5 maanden eerder onder het mom dat ze Mexicaanse schulden moesten innen van de nieuwe regering van de democratische president Benito Juarez. De Engelsen en de Spanjaarden onderhandelden, maakten goede deals en verlieten Mexico snel. De Fransen zagen het echter anders.
Onder Napoleon III, die de US verachte, waren de Fransen gekomen om te blijven. Ze brachten een prins van Habsburg (Maximiliaan) mee om het Mexicaanse rijk te regeren. Het leger van Napoleon was in 50 jaar niet meer verslagen en het overviel Mexico met moderne wapens en uitrustingen. De Fransen waren van niemand bang, vooral dan niet omdat de US in hun eigen burgeroorlog verstrikt zaten en dus geen onmiddelijk gevaar waren.
De Fransen verlieten de haven Vera Cruz om Mexico City aan te vallen vanuit het westen. Ze gingen er van uit dat de Mexicanen hun hoofdstad snel zouden opgeven, net zoals dat steeds het geval was geweest in Europa.
Onder het commando van Generaal Zaragosa bleven de Mexicanen echter geduldig afwachten tot hij het commando gaf aan de cavalerie om het Franse leger in hun flank aan te vallen. Daarop begingen de Fransen een stommiteit door hun eigen cavalerie op de Mexicaanse cavalerie af te sturen en zo hun infanterie onbeschermd achter te laten. De Franse infanterie werd afgeslacht. De Mexicaanse cavalerie had de Franse weggejaagd en de Mexicanen hadden een grootse overwinning op Napoleon III. Napoleon III was sterk onder de indruk en wilde de rebellen met wie hij samenwerkte niet meer steunen gedurende 1 jaar. Ondertussen kon de US haar eigen leger uitbouwen tot de grootste legermacht ter wereld. Het was het leger van de US dat 14 maanden later in Gettysburg de burgeroorlog beëindigde.
Daarna kon men munitie, wapens en troepen uitsturen naar de Texaans-Mexicaanse grens. Amerikaanse soldaten werden beloond indien ze zich aansloten bij het Mexicaanse leger om de Fransen te bevechten.
Misschien is het dus wel dankzij 4000 dappere Mexicanen dat de US is wat het nu vandaag is? Niemand kan dat met zekerheid beamen...
Er werd een dansje gebracht door de kinderen van het 2de leerjaar op Mexicaanse muziek en er werd gesproken over Cinco de Mayo.
Zoals je in onderstaande uitleg kan lezen, is het een belangrijke dag... zowel voor Mexicanen als voor Amerikanen.
Here we go met een beetje geschiedenisles:
5 mei is geen Mexicaanse Onafhankelijksdag en het is ook geen Amerikaanse feestdag, maar het zou het moeten zijn.
Mexico verklaarde zich onafhankelijk van Spanje op 15 september 1810. Het duurde echter 11 jaar vooraleer de Spaanse soldaten gezegd werden dat ze Mexico moesten verlaten.
Waarom “Cinco de Mayo”? En waarom moeten de Amerikanen deze dag ook als een feestdag beschouwen?
Omdat 4000 Mexicaanse soldaten het Franse leger in Puebla (Mexico) versloeg op 5 mei 1862. Puebla ligt zo’n 100 mijl ten oosten van Mexico City.
De Fransen waren, samen met de Spaanse en Engelse troepen, toegekomen in Mexico zo’n 5 maanden eerder onder het mom dat ze Mexicaanse schulden moesten innen van de nieuwe regering van de democratische president Benito Juarez. De Engelsen en de Spanjaarden onderhandelden, maakten goede deals en verlieten Mexico snel. De Fransen zagen het echter anders.
Onder Napoleon III, die de US verachte, waren de Fransen gekomen om te blijven. Ze brachten een prins van Habsburg (Maximiliaan) mee om het Mexicaanse rijk te regeren. Het leger van Napoleon was in 50 jaar niet meer verslagen en het overviel Mexico met moderne wapens en uitrustingen. De Fransen waren van niemand bang, vooral dan niet omdat de US in hun eigen burgeroorlog verstrikt zaten en dus geen onmiddelijk gevaar waren.
De Fransen verlieten de haven Vera Cruz om Mexico City aan te vallen vanuit het westen. Ze gingen er van uit dat de Mexicanen hun hoofdstad snel zouden opgeven, net zoals dat steeds het geval was geweest in Europa.
Onder het commando van Generaal Zaragosa bleven de Mexicanen echter geduldig afwachten tot hij het commando gaf aan de cavalerie om het Franse leger in hun flank aan te vallen. Daarop begingen de Fransen een stommiteit door hun eigen cavalerie op de Mexicaanse cavalerie af te sturen en zo hun infanterie onbeschermd achter te laten. De Franse infanterie werd afgeslacht. De Mexicaanse cavalerie had de Franse weggejaagd en de Mexicanen hadden een grootse overwinning op Napoleon III. Napoleon III was sterk onder de indruk en wilde de rebellen met wie hij samenwerkte niet meer steunen gedurende 1 jaar. Ondertussen kon de US haar eigen leger uitbouwen tot de grootste legermacht ter wereld. Het was het leger van de US dat 14 maanden later in Gettysburg de burgeroorlog beëindigde.
Daarna kon men munitie, wapens en troepen uitsturen naar de Texaans-Mexicaanse grens. Amerikaanse soldaten werden beloond indien ze zich aansloten bij het Mexicaanse leger om de Fransen te bevechten.
Misschien is het dus wel dankzij 4000 dappere Mexicanen dat de US is wat het nu vandaag is? Niemand kan dat met zekerheid beamen...
The party of “FREEDOM” and “LIBERTY”... two ideals which Mexicans and Americans have fought shoulder to shoulder to protect, ever since the 5th of May 1862.
VIVA EL CINCO DE MAYO!
VIVA EL CINCO DE MAYO!
Sunday, May 04, 2008
Orange Blossom Junction Restaurant
As I promised to Doug, the owner of this restaurant, I will write a post on my blog in English.
We stopped at this restaurant on our way back home to LA after our visit to Sequoia National Park.
The drive from Sequoia National Park to this restaurant is not too far, the food is to die for... so why not go there when you're on your way to or coming back from Sequoia?
What did we eat?
Alain ordered ribs and got a plate so full that he had to share with all of us.
The steak I ordered was prepared exactly the way I asked it (red inside!) and also Puska and Jana were very happy with their steak.
My steak was prepared in a very tasty red wine sauce and we could choose cole slaw or ratatouille. The ratatouille was tasty and seasoned with the right herbs!
Alain and Puska had beers, but Jana and myself had a bottle of Italian Pinot Grigio which was not expensive and delicious.
Service was, as it usually is in the US, very friendly, very helpfull. They did their best to accomodate us, because they had a full house with a lot of young kids coming in for their prom. Still they managed to get an extra table outside, so we could be seated with our kids.
The boss insisted we taste some of the lemon ice, although we could not eat anymore. Alain was the only one who could make the effort, and he told us it was perfect!
You can find this restaurant at 20898 Ave 296 (Hwy 198) in Exceter (CA), 93221.
Click here to find their website.
Thanks again to Doug and his waitresses for the nice dinner!
We stopped at this restaurant on our way back home to LA after our visit to Sequoia National Park.
The drive from Sequoia National Park to this restaurant is not too far, the food is to die for... so why not go there when you're on your way to or coming back from Sequoia?
What did we eat?
Alain ordered ribs and got a plate so full that he had to share with all of us.
The steak I ordered was prepared exactly the way I asked it (red inside!) and also Puska and Jana were very happy with their steak.
My steak was prepared in a very tasty red wine sauce and we could choose cole slaw or ratatouille. The ratatouille was tasty and seasoned with the right herbs!
Alain and Puska had beers, but Jana and myself had a bottle of Italian Pinot Grigio which was not expensive and delicious.
Service was, as it usually is in the US, very friendly, very helpfull. They did their best to accomodate us, because they had a full house with a lot of young kids coming in for their prom. Still they managed to get an extra table outside, so we could be seated with our kids.
The boss insisted we taste some of the lemon ice, although we could not eat anymore. Alain was the only one who could make the effort, and he told us it was perfect!
You can find this restaurant at 20898 Ave 296 (Hwy 198) in Exceter (CA), 93221.
Click here to find their website.
Thanks again to Doug and his waitresses for the nice dinner!
Sequoia National Park
Deze post draag ik speciaal op aan Nadine, die toch oh zo graag ook deze bomen van dichtbij had gezien vorig jaar. Wel Nadineke, speciaal voor jou zetten we wat extra boomplaatjes op de blog. En och, als de EUR zo sterk blijft staan, moeten we misschien nog maar eens samen hier terugkomen hé!
Het was de moeite deze vermoeiende dag, maar met de RV was het nooit mogelijk geweest! Bij het binnenrijden van het park las ik trouwens op een bord dat voertuigen langer dan 22ft niet echt aan te raden waren.
Wat later in de kronkelende bergwegen zagen we wel waarom dat bord er stond.
Om het hele park door te rijden heb je minstens 7uren nodig (dat hebben we dan zelfs ook niet kunnen doen met de wagen). Het was zo al vermoeiend genoeg... een héle lange dag.
Vroeg uit de veren voor een zaterdagochtend… om 8u stipt vertrokken we richting Sequoia National Park.
We reden met de minivan van Puska en Jana en hadden veel plezier onderweg.
De meisjes zaten achteraan, de dames op de middenbank en de heren vooraan.
Rond de middag stopten we onderweg in een Amerikaans-Mexicaans restaurantje, waar we met z’n allen voor geen geld aten én het eten was nog lekker op de koop toe.
Van daar was het nog zo’n 15 minuten rijden tot de ingang van het park.
We betaalden de 20 USD ingang (geldig voor een hele week rondrijden) en begonnen naarstig uit te kijken naar die “grote bomen”.
Al snel begonnen de sequoia’s op te duiken... en het “waw” en “oh” bleef dus niet lang uit in de wagen. Van klein tot groot waren we allen echt wel serieus onder de indruk van dit ongelooflijk wonder der natuur.
We stopten in het visitor center waar een zeer vriendelijke parkwachter ons uitlegde dat Crystal Cave nog niet open was (daarvoor waren we er net 1 week te vroeg, jammer!), maar welke punten haalbaar waren met het oog op nog terug moeten rijden die avond.
Spijtig dus van de grot die gesloten was en van de watervallen die nog enkele uren verderop rijden waren, die hebben we moeten laten vallen.
Maar we zagen wel enkele mooie plaatskes, waaronder de allergrootste boom op de planeet: “General Sherman”.
Deze boom is op de grond 11 diameter, weegt 1385 ton, is 84 meter hoog en is 2200 jaren oud. Geen groentje dus hé!
We bezochten het Sequoia museum, waar we wat meer leerden van deze bomen en waar heuse stukken boom lagen. Tot onze verwondering waren deze zeer “licht”... Een stuk eik van dezelfde grootte zou een heel stuk zwaarder hebben doorgewogen.
De meeste sequoiabomen overleven ziekten, infecties van insecten en branden. Het zwakste punt ligt in de voet van de boom. De wortels van deze bomen liggen niet echt diep verankerd in de bodem. Zware wind, bodemverzakkingen of wortelbeschadiging kunnen dus sneller de dood van een sequoiaboom veroorzaken, ze gaan overhellen omdat de wortels loskomen en dan vallen ze uiteindelijk om.
De sequoiabomen zijn zelfs afhankelijk van branden om verder te planten. De “seedcones” van deze bomen gaan pas open door de hitte van het vuur, dit is ook zo voor een andere boom de “Lodgepole pine”.
Op weg naar huis, stopten we in een restaurant van een Ier. Ik heb deze grappige restauranteigenaar beloofd een postje te schrijven over zijn restaurant. Ik zal dus de foto’s en een “review” van zijn restaurant in een aparte post schrijven terug te vinden hierboven (en in het Engels uiteraard). Indien jullie in de buurt van Sequoia zijn en lekker en vooral ook goedkoop willen eten... GA ER LANGS! De “ribbekes”, zeg maar “RIB”... was héél erg lekker en vooral niet op te krijgen. Alain moest hulp krijgen van de 3 overige volwassenen!
Tot zover een fijne dag die vroeg begon en pas om 11.25 in bed eindigde!
Hier enkele fotootjes:
Het restaurantje waar we onze lunch hadden...
Axelle en Nina die grappig doen voor de foto met hun nieuwe webkinz (een rage hier!)
Ikzelf, Jana en Puska genieten van onze lunch
Onderweg... kleine watervalletjes
Gelukkig gaat nu de weg langs de grote steen en niet meer eronder!
Moro Rock
Een lief bambieke langs de weg, maar hij/zij verkoos zijn/haar achterkant aan mij te tonen!
Een waarheid als een koe!
De Sentinel is 9m diameter aan de grond (basis), 73 meter hoog, weegt 700 ton
en is 2200 jaar oud.
Sommige bomen begonnen met 1 basis, maar splitsten hogerop dan in 2 of meer bomen...
zeer merkwaardig om zien!
Een kleine uitleg over de grootste boom op de planeet.
Het was de moeite deze vermoeiende dag, maar met de RV was het nooit mogelijk geweest! Bij het binnenrijden van het park las ik trouwens op een bord dat voertuigen langer dan 22ft niet echt aan te raden waren.
Wat later in de kronkelende bergwegen zagen we wel waarom dat bord er stond.
Om het hele park door te rijden heb je minstens 7uren nodig (dat hebben we dan zelfs ook niet kunnen doen met de wagen). Het was zo al vermoeiend genoeg... een héle lange dag.
Vroeg uit de veren voor een zaterdagochtend… om 8u stipt vertrokken we richting Sequoia National Park.
We reden met de minivan van Puska en Jana en hadden veel plezier onderweg.
De meisjes zaten achteraan, de dames op de middenbank en de heren vooraan.
Rond de middag stopten we onderweg in een Amerikaans-Mexicaans restaurantje, waar we met z’n allen voor geen geld aten én het eten was nog lekker op de koop toe.
Van daar was het nog zo’n 15 minuten rijden tot de ingang van het park.
We betaalden de 20 USD ingang (geldig voor een hele week rondrijden) en begonnen naarstig uit te kijken naar die “grote bomen”.
Al snel begonnen de sequoia’s op te duiken... en het “waw” en “oh” bleef dus niet lang uit in de wagen. Van klein tot groot waren we allen echt wel serieus onder de indruk van dit ongelooflijk wonder der natuur.
We stopten in het visitor center waar een zeer vriendelijke parkwachter ons uitlegde dat Crystal Cave nog niet open was (daarvoor waren we er net 1 week te vroeg, jammer!), maar welke punten haalbaar waren met het oog op nog terug moeten rijden die avond.
Spijtig dus van de grot die gesloten was en van de watervallen die nog enkele uren verderop rijden waren, die hebben we moeten laten vallen.
Maar we zagen wel enkele mooie plaatskes, waaronder de allergrootste boom op de planeet: “General Sherman”.
Deze boom is op de grond 11 diameter, weegt 1385 ton, is 84 meter hoog en is 2200 jaren oud. Geen groentje dus hé!
We bezochten het Sequoia museum, waar we wat meer leerden van deze bomen en waar heuse stukken boom lagen. Tot onze verwondering waren deze zeer “licht”... Een stuk eik van dezelfde grootte zou een heel stuk zwaarder hebben doorgewogen.
De meeste sequoiabomen overleven ziekten, infecties van insecten en branden. Het zwakste punt ligt in de voet van de boom. De wortels van deze bomen liggen niet echt diep verankerd in de bodem. Zware wind, bodemverzakkingen of wortelbeschadiging kunnen dus sneller de dood van een sequoiaboom veroorzaken, ze gaan overhellen omdat de wortels loskomen en dan vallen ze uiteindelijk om.
De sequoiabomen zijn zelfs afhankelijk van branden om verder te planten. De “seedcones” van deze bomen gaan pas open door de hitte van het vuur, dit is ook zo voor een andere boom de “Lodgepole pine”.
Op weg naar huis, stopten we in een restaurant van een Ier. Ik heb deze grappige restauranteigenaar beloofd een postje te schrijven over zijn restaurant. Ik zal dus de foto’s en een “review” van zijn restaurant in een aparte post schrijven terug te vinden hierboven (en in het Engels uiteraard). Indien jullie in de buurt van Sequoia zijn en lekker en vooral ook goedkoop willen eten... GA ER LANGS! De “ribbekes”, zeg maar “RIB”... was héél erg lekker en vooral niet op te krijgen. Alain moest hulp krijgen van de 3 overige volwassenen!
Tot zover een fijne dag die vroeg begon en pas om 11.25 in bed eindigde!
Hier enkele fotootjes:
Onderweg valt ook wat te zien: oa een knappe roze oldtimer...
Het restaurantje waar we onze lunch hadden...
Axelle en Nina die grappig doen voor de foto met hun nieuwe webkinz (een rage hier!)
Ikzelf, Jana en Puska genieten van onze lunch
Onderweg... kleine watervalletjes
Gelukkig gaat nu de weg langs de grote steen en niet meer eronder!
Moro Rock
Een lief bambieke langs de weg, maar hij/zij verkoos zijn/haar achterkant aan mij te tonen!
Een waarheid als een koe!
De Sentinel is 9m diameter aan de grond (basis), 73 meter hoog, weegt 700 ton
en is 2200 jaar oud.
Sommige bomen begonnen met 1 basis, maar splitsten hogerop dan in 2 of meer bomen...zeer merkwaardig om zien!
Een kleine uitleg over de grootste boom op de planeet. De General Sherman is 11m diameter aan de basis, weegt 1385 ton, is 84 meter hoog en ook zo'n 2200 jaar oud.
En dit is'm dan!
En nog een fotootje van de General Sherman van wat verderop getrokken.
Eén basis, 3 bomen...
En dit is'm dan!
En nog een fotootje van de General Sherman van wat verderop getrokken.
Eén basis, 3 bomen...
.jpg)