Laatste dagen Honolulu en terugkeer LA

14 mei

Met onze huurwagen reden we deze keer richting Pearl Harbor, iets ten noorden van Waikiki. Toen we daar naartoe reden, kwamen we aan het Aloha stadion, waar de SWAP meet bezig was. We besloten dus om onze souveniertjes daar maar te gaan kopen.
We kochten een heel mooi handgegraveerd schoteltje (zeer strak en dus modern ogend) in hout, enkele surfplankjes (klein zodat ze in onze valies kunnen!), halskettinkjes enzovoort... Gelukkig stond er een geldautomaat, want onze cash was snel op!
Het was er snikheet, niet echt veel wind en dus waren we maar al te blij dat we terug de auto konden instappen om naar Pearl Harbor (enkele minuutjes verderop de baan) te kunnen rijden.
We kregen er te horen dat we pas om 2pm onze “toer” konden krijgen. Iedereen krijgt een genummerd ticket, onze tickets waren nummer 24 en wij mochten pas 2,5 uur later in het auditorium. Om de tijd nuttig te besteden, kochten we ondertussen ticketjes voor de USS Bowfin, een onderzeeër die je mag bezoeken (mits inkom natuurlijk!).
We kregen een koptelefoontje mee met een casetterecordertje en kregen zo de hele uitleg over het leven in een “submarine”. Amai, daar mag je zeker geen claustrofobie in hebben... en veel privacy krijg je ook niet, zelfs niet op de toilet of in de douche!
Het moet er ook flink “stinken” als je met zo’n groot aantal mensen in zo’n kleine bekrompen ruimte moet leven... Jakkes!
Foto’s volgen later...
Na het bezoek aan de Bowfin, hadden we nog ruim de tijd om even terug uit het domein te rijden en op zoek te gaan naar een restaurantje.
Om 2pm waren we dan terug in het auditorium van de USS Arizona en kregen we een filmpje te zien waarin werd uitgelegd hoe Pearl Harbor op 7 december 1941 werd aangevallen door Japanse bommenwerpers. Ook werd de hele politieke aanleiding van deze aanval uitgelegd. Erg interessant.
Daarna werden we met een bootje naar het USS Arizona Memorial gevaren. Dit gebouw staat boven op de gezonken USS Arizona. Deze boot nam meer dan 1000 mensen mee in zijn graf, toen hij getorpedeerd werd door de Japanners.
Klik op bovenstaande link indien je info wil.
Na het bezoek was het hoog tijd om af te koelen, dus werd er snel teruggereden naar Waikiki Beach. We brachten de auto terug naar het verhuurkantoor en maakten er nog een rustige avond van.

15 mei

Omdat we nog altijd niet in het historische deel van Honolulu waren geweest, besloten we een flinke wandeling te maken, na het eerste stuk met de trolley te hebben gereden.
We hadden het wat onderschat, want het bleek toch nog een stuk verder te zijn dan we dachten. Daar bovenop was het snikheet en al gauw begon Axelle te zeuren voor een drankje. Probleem: niets, maar dan ook niets te zien waar je iets kon nuttigen.
Uiteindelijk hebben we dan maar doorgebeten en de oude gebouwen bezocht (ik zal daar meer over zeggen als ik de fotootjes post) en dan bij de Aloha Tower was een grote shopping mall waar ook enkele leuke restaurantjes vlakbij het water waren. De beslissing werd dus zeer snel genomen om daar te lunchen en vooral te drinken!
Om terug tot bij de trolleystop te komen, stond er nog een fikse wandeling op het programma.
Tegen de tijd dat we aan die stop waren, voelde mijn linkse knie niet echt OK meer... een raar vermoeid gevoel.
Tot mijn grote spijt is dat tot op heden nog steeds het geval. Ik denk dus dat ik iets "verkeerd" heb gedaan al stappend... Maar ik zou niet weten wat!
Het strand lonkte en dus brachten we nog een tweetal uurtjes door op het strand vooraleer al de vermoeidheid af te douchen en een restaurantje op te zoeken.
In de International Market Place, stel je hier een heleboel kleine kraampjes bij voor met allerlei toeristiche snuisterijen, koos Axelle aan een kraampje een oester uit. In die oester bleek niet 1 maar 2 donkere parels te zitten. Met het kortingbonnetje dat we hadden, was dit niet echt duur. Maar al snel bleek dat het de verkoper te doen was om ons erin te luizen dure oorringen te laten maken of een hangertje of een ring. Allemaal zogezegd in goud... maar hoe controleer je dat?
Hij was zo supersnel dat we maar net op tijd konden roepen dat we alleen maar de parels wilden en niets anders. Blijkbaar was de "arme" man dat niet gewend, want hij leek erg verbouwereerd! En hij zal zeker gedacht hebben: "Damn Tourists!".

16 mei

Onze laatste volledige dag in Honolulu-Waikiki.
Omdat mijn knie, zoals hiervoor gezegd, nog steeds zo moe en lastig aanvoelde, besloten we maar in de buurt van ons hotel te blijven. We hebben dus nog eens uitgebreid op het strand rondgehangen en in de oceaan. De oceaan voelt daar echt aan alsof je in een badkuip met warm water stapt. Verschil met de oceaan aan deze kant is dat het water er veel helderder is en dus ook warmer.
Als avondmaal sloten we af in de Hula Grill, waar we als aperitief een "Tropical Itch" (met bijhorende rugkrabber) en een "Tropical lemonade" dronken en waar ik heb geprobeerd een beetje muziek met bijhorende danseres te filmen. Ik moet nog even checken wat dat is geworden en als het iets of wat OK is, zet ik het één dezer dagen op de blog.

17 mei

Alles in de valies gepropt, laatste ontbijt aan zee bij Duke's en dan richting luchthaven.
Het duurde een eeuwigheid voor we door de security check waren. Gelukkig was onze vlucht toch wel op tijd en kwamen we dus rond 9.15pm aan in LAX.
Probleem daar was dat een ander vliegtuig ons de weg versperde naar onze gate én dat een ander vliegtuig nog aan de gate stond.
We moesten dus in het vliegtuig op de tarmac wachten tot alles vrij was.
Dat was eigenlijk toch wel vrij lang.
Dan bleek er nog een probleem met het lossen van het vliegtuig te zijn, waardoor de bagage extreem lang wegbleef en ik zelfs begon te twijfelen of het niet op een andere caroussel aan het komen was. Maar neen... na wat een eeuwigheid leek, riepen ze uiteindelijk af dat er een technisch probleem was, dat ze zich excuseerden en dat de valiezen "soon" zouden op caroussel 4 komen.
Het was uiteindelijk toch middernacht voor we in bed lagen. Geen probleem omdat dat maar 9pm Hawaiaanse tijd is.

Heel wat minder was het deze ochtend, toen we echt op tijd uit bed moesten en het leek of we midden in de nacht moesten opstaan.

Gisteren een rustige dag doorgebracht, waar anders, aan het zwembad en afgerond met een BBQ op ons terras.

En zo zijn we onze laatste "fase" ingezet in LA...

Volgend weekend: LAS VEGAS!!! Met de Amerikaanse vrienden deze keer.

Fotootjes van 11 mei - Honolulu zoo

Hier zijn we terug met enkele fotootjes van 11 mei.
Hieronder zie je Alain en Axelle voor één van de oudste hotels van Honolulu. De Moana Surfrider is een mooi oud gebouw schuin tegenover ons hotel. Hier verbleven leden van de koninklijke familie vroeger (volgens een boek dat ik aan het lezen ben over de geschiedenis van Hawai).

Hierboven zie je een "Indian banyan", deze boom oogt zeer impressionant en is zowat overal op Oahu te vinden. Hij heeft, zoals je kan zien, vele luchtwortels.

Hieronder foto's van de zoo... we hadden er zo vele mooie dat ik heb besloten me echt te beperken.

Zo'n schoon vogeltjes dat ik hier zie... het is niet te geloven! Nonkel Harry gaat werk hebben om me al de namen van die beestjes te geven!

Reuze-schildpad? Wij vonden van wel... en zo zaten er enkele exemplaren in de zoo.

En hieronder, kan het ontbreken, een beeld van een surfer! Uiteraard! Dat is hier (net zoals bij ons in Marina del Rey) dagelijkse kost...

Meer nieuws volgt later...

Eerste fotootjes van 10 mei

Hieronder de eerste fotootjes vanuit Honolulu...
Er gaan er nog veel meer volgen, maar met stukjes en brokjes, vanwege veel te mooi weer om te bloggen. Hier enkele van 10 mei (oftewel onze eerste volledige dag in Waikiki Beach).

Ontbijt bij Duke's

Een optocht ter herinnering van de veteranen van de 2de wereldoorlog.

Axelle en Alain in zee... BIG FUN

Toen we tevergeefs naar het Aloha Stadium met bijhorende winkelgelegenheid zochten, kwamen we aan een klein restaurantje waar we iets gingen drinken. Dit vonden we wel een erg origineel paneel. En oh ja, vandaag keerden we terug naar het Aloha Stadium en vonden wel de "swap meet" zoals men dat hier noemt. Het is een heel grote markt met honderden kraampjes waar je souvenirs kan kopen die stukken goedkoper zijn dan hier in Waikiki.

Rondrit Noordkust en Oostkust Oahu

13 mei

Vandaag huurden we een wagen.
We hadden geluk gisteren bij de reservatie... wel, laat ons zeggen geluk bij een ongeluk.
Tussen de tijd dat wij online de prijs hadden gezien en het moment dat we Enterprise rental binnenstapten was de prijs omhoog gegaan. De dame die ons met onze reservatie verderhielp was zo vriendelijk om ons up te graden naar een groter model.
We rijden nu rond met een Toyota Corolla.
De trip die we planden vandaag was richting Noordkust.
Onze eerste stop was in de DOLE-plantage, bij eenieder zeker en vast gekend voor de blikjes ananas die ze wereldwijd verkopen.
De stichter van DOLE begon met een kraampje langs de weg (naar het schijnt) en heeft dan zijn imperium uitgebouwd.
We reden tussen de ananasplantages en koffieplantages door, aten een lekker ananassoftijs (welke smaak zou men daar anders nemen hé) en stopten voor de lunch in Turtle Bay Resort.
Turtle Bay is het meest noordelijke punt van Oahu, het eiland waar wij verblijven.
Omdat we nog wat tijd over hadden, besloten we meteen maar verder door te rijden naar beneden toe (dus terug richting Honolulu, maar langs de Oostkust).
Mooie foto’s heeft dat opgeleverd. (die krijgen jullie later wel te zien)
Rond 6pm kwamen we terug aan in Waikiki waar het een heel probleem bleek om die huurwagen te parkeren.
We hebben dan uiteindelijk na vele omzwervingen maar geopteerd om te parkeren in ons hotel. Dat is niet bepaald goedkoop te noemen, maar een echt veel goedkopere oplossing was er niet.
Voor het avondeten gingen we naar de Hula Grill, vlakbij aan de overkant van de straat.
Ik at er superlekkere ribbetjes die gemarineerd waren met een sausje met mango... om duimen en vingers af te likken!
Axelle was moe, want onderweg hadden we natuurlijk ook een stop aan zee ingelast en daar had zij zich weer uitgeleefd met nog 2 andere kindjes.
Omstreeks 9pm waren we dus terug in onze hotelkamer...
Het is hier wel altijd lawaaierig in Waikiki... maar tijdens de dag hebben we niet echt veel andere hotels gezien in andere plaatsen.
Turtle Bay Resort was mooi en heel rustig, maar ik denk dat je na een weekje het daar wel voor bekeken zou houden vermits er echt niets te zien was buiten de mooie natuur.
Hier in Waikiki is het dan weer het tegenovergestelde... shopping malls de ene na de andere...
Dure en nog duurdere winkels zoals: Coach (handtassen), Prada, Guess, Dior, Cartier, Fendi, .... en ga zo nog maar effe door.
Ik heb Alain gerustgesteld dat ik het ook wel met een goedkopere handtas zal doen, want ik had wel een prachtexemplaar gezien bij Todts.

Morgen gaan we naar Pearl Harbor. Meer daarover in een volgende post.
Alle foto’s zullen volgen als we terug thuis zijn!
Aloha!

Groetjes uit Honolulu - 1

9 mei

De vlucht naar Honolulu vertrekt met een kwartiertje vertraging.
Na een goeie 5 uur vliegen komen we ter bestemming aan.
Al bij het uitstappen van het vliegtuig, voelen we de warmte op ons af komen.
Het is hier duidelijk heel wat warmer dan in Los Angeles.
Een taxi brengt ons naar het hotel.
Wat ons opvalt op de Highway is dat de auto’s hier een heel stuk ouder uitzien dan in LA.
De taxi dropt ons bij ons hotel “Ohanu Waikiki Beachcomber” en via een roltrap komen we bij de receptie.
Onze kamer is op de 6de verdieping, aan de achterkant van het gebouw zodat we minder last hebben van de straat, want we zitten hier wel midden in Waikiki.
Het is hier 3 uur vroeger dan in LA, we gaan om 7pm eten (maar in LA-tijd is dat al wel 10u ’s avonds).
We opteren voor een licht roterend restaurant dat Top of Waikiki wordt genoemd en van waaruit je een spectaculair zicht hebt over Waikiki. (het restaurant ligt hoger dan de 18de verdieping).
Na het avondeten, waar Axelle bijna aan tafel in slaap valt, gaan we direct naar dromenland in ons hotel.

10 mei 2008

We zijn al vroeg uit de veren, want omstreeks 6u plaatselijke tijd is Axelle wakker (dat is natuurlijk omdat het dan bij ons 9u ochten zou zijn.)
Rond 8am stappen we het hotel uit op zoek naar een mooi plaatske voor een ontbijt.
Er is hier een Duke’s en die ligt bijna op het strand en is vlakbij ons hotel.
We stappen er binnen voor het ontbijtbuffet.
Het geluk is met ons want 2 dames geven ons een bonnetje dat ze zelf niet meer kunnen gebruiken om een gratis ontbijtbuffet te kunnen nuttigen. (zomaar effe 30 dollar cadeau)
Het ontbijt smaakt dus dubbel zo lekker, vooral nadat we met papa in het hospitaal hebben gesproken. Axelle is blij dat ze haar opa nog eens hoort.
Terug in de hotelkamer trekken we de zwempakken aan en trekken we naar het strand.
Een parasol en 2 ligstoelen kosten hier zomaar eventjes 50 dollar per dag.
Dat vinden we er een beetje over en dus zoeken we een stukje natuurlijke schaduw en zitten we op onze badlakens.
Axelle en Alain spelen in de golven en ik geniet van op de kant (ik zwem niet graag in de zee). Een kleine 2 uur later besluiten we dat iedereen voldoende zon heeft gehad (want het is hier echt wel heel warm) en keren we naar de kamer terug.
De dames van het ontbijt hadden ons een tip gegeven om naar het Aloha Stadium te gaan met de bus omdat je daar leuke cadeautjes op de kop zou kunnen tikken voor een fractie van de prijs dat ze er hier op Waikiki voor vragen.
Wij dus de bus op... zo maar even meer dan een uur, om uiteindelijk aan te komen in een godvergeten gat waar niets te bespeuren valt. 2 vriendelijke gasten zeggen ons dat die markt alleen maar in de ochtend is en alleen maar op woensdag, zaterdag en zondag. Qua dag zaten we dus juist, maar niet qua timing.
Dus terug de bus op richting hotel... daar aangekomen een mooie zwemshort voor Alain gekocht en Axelle die kreeg een nieuwe Webkinz (de rage hier in de States).
We eindigden de dag in het restaurant van de Sheraton, waar we een lekker buffet aten en Axelle een voorraad dessertjes in haar maagje opsloeg (aardbeien in chocolade, mini-eclairs....).
De nacht verliep iets minder vlotjes... 2 erg luidruchtige buren. Zelfs met het kamervenster gesloten was het net alsof ze in onze kamer hun uitleg aan het doen waren.

Zondag 11 mei – Moederdag

Happy Mother Day aan alle goeie mama’s op de wereld en vooral dan aan mijn eigen bovenstebeste mama

Deze ochtend was het natuurlijk eerste werk om aan een betere kamer te geraken.
Alain heeft zo maar even 4 kamers getest. Nu zitten we dus op de 11de verdieping en hebben zelfs een gratis upgrade gekregen. We hebben nu een mooi zeezicht... Wie niet vraagt, krijgt niets...
Na het ontbijt trokken we naar de Honolulu Zoo. We zijn daar te voet naar toe gestapt en vonden het beslist de moeite waard. De zoo was heel “natuurlijk ogend” ingericht, met mooie wandelpaden en zelfs grote grasperken waarop je kon picknicken.
We gingen lunchen bij Lulu’s met zicht op de Oceaan weerom en stapten daarna terug naar ons hotel.
De slechte nachtrust én de 3u tijdsverschil speelden ons parten en dus besloten we een siesta te houden.
Na de siesta wilde Axelle graag gaan zwemmen in de Oceaan. We kochten een grote opblaasbare band en een parasol en vertoefden 2 zalige uren aan zee op het strand.
Het avondeten was ietsje minder deze keer. Slechte restaurantkeuze! Eerlijk gezegd de allereerste keer tijdens ons verblijf in de States dat een restaurant zo tegenslaat.
De pasta was té gaar gekookt, de porties extreem klein, de wijn niet bijzonder... Morgen beter!
Na het avondeten gingen we nog wat shoppen, want Axelle had dringend een paar sandalen nodig. (ze had een paar meegebracht die té klein waren!)

Maandag 12 mei

Vandaag de dag gestart met een ontbijt vlak op het strand.
Daarna gaan kijken voor een huurwagen. Vanaf morgen beginnen we hier rond te rijden (3 dagen lang) om het binnenland te ontdekken.
Daarna namen we de trolleybus (die we met onze keycard van onze kamer hier gratis mogen gebruiken) richting jachthaven, want dat mag natuurlijk niet ontbreken voor Alain.
We wandelden er wat rond in het park en reden daarna terug richting ons hotel.
Axelle was niet te houden om opnieuw haar papa af te gaan beulen in het warme zeewater. Het is echt “warm”, als ik het zeg kun je dat maar beter geloven!
Het zeewater is hier overigens prachtig met verschillende kleurlagen...
Tot zover een eerste verslagje vanuit Honolulu.
De foto’s en de rest van het verhaal volgen later. ’t Is hier veel te mooi weer om in de hotelkamer binnen te zitten!