ALLO ALLO

Kennen jullie nog het feuilleton "Allo Allo" met de cafébaas René, zijn afschuwelijk vals zingende vrouw Edith en zijn 2 stoeipoes-diensters "Maria en Yvette"?

Wel... het is zo dat wij deze zaterdagavond een hele "movie-avond" met ALLO ALLO hebben gevuld. Alain kreeg de opdracht DVD's mee te brengen uit België.

De Kroaten Puska en Jana kenden dit feuilleton namelijk ook uit Europa en dus maakten wij soms van die grappige opmerkingen uit dat feuilleton tegen elkaar.

Onze Amerikaanse vrienden begonnen nu toch wel erg nieuwsgierig te worden en dus beloofden we ze dat we een movie night zouden organiseren met uitsluitend ALLO ALLO.

We zorgden voor drankjes en hapjes, de kinderen speelden braaf samen in Axelle's kamer en wij zaten aan het scherm gekluisterd en hebben ons een ongeluk gelachen!

Eén van deze zaterdagavonden het vervolg... want we konden natuurlijk niet alles ineens bekijken.

Gisteren was een rustige dag voor mij, iets drukker voor Alain.

Die ging 's ochtends skaten met Axelle naar Venice Beach, daarna tennis spelen met Puska en Axelle bezig houden in het zwembad én ook nog een partijtje tennis spelen met haar.

Ocharme zijn spierkes!

Ik genoot van een zonnige dag aan het zwembad met mijn boek "The concrete blonde" van Michael Connelly. Een boek over een seriemoordenaar... zéér spannend!

Oh ja, en ik was ook nog bezig met een lijst voor de verzekering van onze goederen, waar ik tot in de details moet prijzen geven van wat wij gaan verschepen! Héél tijdconsumerend moet ik zeggen. Ondertussen ben ik ook nog een reisje naar Hawai aan het boeken. YEP, da's voor de maand mei!

Deze week wordt een drukke week... want Axelle heeft "korte" dagen op school. Het is weer parent-teacher conference! Ik moet morgenmiddag om 1.45 pm haar resultaten gaan bespreken met de juf. Ben eens benieuwd!

Volgend weekend staat een skiweekend op het programma (als het deze week effectief regent hier én er nieuwe sneeuw bijvalt in Big Bear!)... we'll see.

Terug thuis in Belgenland

Veilig en wel zijn ze toegekomen in België.
Gelukkig hadden we hen op een vlucht met Lufthansa laten boeken, want blijkbaar waren alle BA-vluchten serieus vertraagd. Dat zag ik nadat ik afscheid van hen had genomen op de luchthaven.
Heb beide dames deze ochtend al op de webcam gesproken en moet zeggen dat ze me beiden bevestigden dat ze ronduit tevreden waren van de Lufthansa-service en ook van de beenruimte in het vliegtuig.
Ik ben blij dat alles dan uiteindelijk toch goed verlopen is.
Dankjewel mama en dankwjewel tante Chris voor jullie bezoek.
En ook heel erg bedankt voor alle cadeautjes die jullie voor ons allemaal bij hadden!
Wij hebben genoten van jullie aanwezigheid en hopelijk vonden jullie het hier ook wat plezant!

Indien nog iemand ons wil bezoeken, haast je... de klok tikt genadeloos verder!
Eind juni is het hier gedaan.

Happy Birthday Meter Nancy - 28 maart

Dag Meter,

Ik wens jou een gelukkige verjaardag!

Dikke kus van je

Axelle

Vlieger kapot

Ongelooflijk maar waar... De KLM-vluchten die mijn mama moet nemen, blijken onder een of andere "vloek" te zitten.
Daarstraks mijn tante Chris en ons mama afgezet aan de luchthaven. Check-in bij Northwest ging erg vlotjes. Heel vriendelijke en behulpzame dames!
Ik reed dus met een goed gevoel terug richting Marina met Axelle.
We moesten ons zelfs haasten want Axelle had tennisles om half 6.

Een half uurtje geleden telefoon... tante Chris.

Hieronder:
Ge gelooft het nooit Kristine, wij geraken hier niet weg.
Euh... wat zeg jij? Hoor ik dat goed?
Ja, er is iets tegen ons vliegtuig aangereden en nu is de vleugel beschadigd!
Moet ik jullie dan terug komen ophalen of wat?
Ik hou je nog op de hoogte van wat er verder gaat gebeuren.

Tweede telefoontje:
Kristine, er is hier zo'n 500 man gestrand. We weten absoluut nog niet wat er zal gebeuren.
Ze proberen mensen op vluchten van Air France te zetten en andere oplossingen te zoeken.
We weten nog niet of we hier vandaag of zelfs morgen weg geraken!
Er is dus blijkbaar een apparaat tegen die vleugel geknald en er zit een gat in. Onherstelbaar beschadigd dus.
En... je gelooft het nooit... Jean-Marie Pfaff zit hier ook gestrand met ons!
Ik hou je later nog op de hoogte, maar verwittig jij laat op de avond even het thuisfront?

Derde telefoontje:
OK, we geraken hier vandaag niet meer weg.
Goed, dan kom ik jullie halen.

Thuis aangekomen om 21u10 's avonds:

Iets gegeten. Een uur aan de telefoon gehangen om een nieuwe vlucht te krijgen. Uiteindelijk gaan ze met Lufthansa via Frankfurt naar huis. Ze komen dus vrijdag ipv donderdag thuis.
Het zijn nogal toeren hé.

In de luchthaven hebben ze een klapke gedaan met de Jean-Marie en die wilde maar al te graag weten bij wie ze hier waren geweest en hij wist te zeggen dat het niet makkelijk is met kinderen na lange tijd terug naar België te keren. Wat hij hier kwam doen, dat hebben ze hem niet gevraagd.

Dus, ze hebben weer een heel verhaal om te vertellen... zowel naar hier komen als terug naar huis keren blijkt een hele moeilijke opdracht te zijn met KLM!

Ze komen dus vrijdag terug thuis... om 14u zullen ze landen in Brussel.

Trip naar de Grand Canyon

Vrijdag vertrokken we richting Grand Canyon.

Omdat het toch wel een dikke 7 uur rijden is vanuit Marina del Rey, besloten we om een tussenstop in te lassen.

We vertrokken direct na de lunch omdat Alain nog een aantal zaken moest afwerken voor kantoor.

Al op de 405 kwamen we in druk verkeer terecht en ook op de 10 richting downtown LA was het wel erg druk. Wij hoopten stilletjes dat we daarmee de verkeersellende zouden gehad hebben, maar niets was minder waar. Ook nog tot een stuk op de 15 was het drukjes.

Uiteraard was één van de redenen hiervoor dat op vrijdag heel wat mensen een vrije dag hadden Goede Vrijdag) om het Paasweekend in te zetten.

Maar na een ingelaste stop begon het verkeer toch wat vlotter te verlopen en uiteindelijk kon ik daarna flink doorrijden op wel héél erg lange autostrades...

Ongelooflijk hoe uitgestrekt alles is en hoe ver je kon zien. Ik zal hier onder wat foto's posten zodat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Onze eerste stop was in gokstadje Laughlin. We logeerden er in het hotel (mét casiono uiteraard) "The Golden Nugget". Ik had op het internet een aanbieding gevonden en het hotel was best mooi gelegen aan de oever van de Colorado rivier.

Wat trouwens leuk was, was het feit dat je langs de rivier van hotel tot hotel kon wandelen.

We aten er in een soort van "saloon" heel lekkere angus steak (een portie om "U" tegen te zeggen), maakten een avondwandelingetje en genoten van een goede nachtrust.

De volgende ochtend begonnen we met een "breakfast op z'n Amerikaans" (dwz uitgebreid tafelen) om daarna terug op weg te gaan richting Williams (Arizona) waar ons volgende hotel was. Williams is op zo'n goed uur rijden van de zuidingang van het Grand National Park.

Omdat we te vroeg aan het hotel toekwamen en nog niet konden inchecken, reden we dan ook maar gelijk door naar de Canyon.

Hier ga ik niet veel woorden aan vuil maken: PRACHTIG... een "must have seen" als je hier in Californïe woont of voldoende tijd hebt wanneer je hier op vakantie bent.

De foto's maken wel duidelijk waarom.

Zelfs Axelle was onder de indruk, hoewel natuurlijk het lange rondrijden wel op haar systeem begon te werken. Ons meisje wil veel liever rondlopen en zwemmen, kortom: bewegen. In een auto zitten is helemaal niks voor haar (en ook niet voor de meeste kinderen hoogstwaarschijnlijk).

's Avonds gelogeerd in de Holiday Inn in Williams. Deze raden wij NIET aan, hoewel we in een grote suite logeerden. De bedden waren er veel te hard, er was te veel lawaai (zowel van gasten als van personeel dat al om 7u 's ochtends in de gangen met de deuren begon te kloppen) en er was ook geen lift dus moest je met je valiezen de trappen opzeulen... erg handig!

Op zondag reden we naar Las Vegas... weer zo'n 3u30 rijden. Maar eerst aten we in een authentiek restaurantje op Route 66 (where we got our kicks!). Remember the song?

We verkozen wel om via de 40 te rijden en niet langs de scenic route 66, want dat was toch wel een heuse ommetoer.

We stopten aan de Hoover Dam. Wij hadden dat vorig jaar al bezocht, maar dan wel vanuit de Nevada kant, deze keer kwamen we aan de Hoover Dam via de Arizona kant.

En hoewel we dit vorig jaar dus al zagen, bleef het nog steeds erg impressionant.

Na dit bezoek reden we verder naar ons hotel "New York New York" in Las Vegas.

Mooi hotel, heel mooie ruime kamers... onze kamers hadden zicht op de "strip".

Enig nadeel: een klein zwembad voor zo'n groot hotel.

Wij hadden daar wel geen last van, want er was niet veel volk aan het zwembad, maar ik kan me inbeelden dat het daar in de zomer wel een kleine mierennest moet zijn!

We aten in het Jungle Restaurant van de MGM, want ons Axelle wou absoluut daar nog eens gaan eten. Een goochelaar en een balonspecialist (eentje die vanalles kan maken met van die dunne ballonnetjes) kwam er aan tafel de kinderen animeren. Uiteraard vond ons Axelle dat fantastisch!

Na het eten bleef Alain met Axelle op de kamer en nam ik de beide dames op sleeptouw over de strip. Ons mama herkende niets, 22 jaar geleden was zij al in Vegas maar deze hotels zijn allemaal nieuwer en dus kon ze haar ogen toch goed de kost geven.

Maandagochtend brachten we door aan het zwembad en kort na de middag vertrokken we terug richting LA.

Met een stop om te lunchen en nog een stop hier in de Marina om de nodige boodschappen te doen, stapten we om half 7 stipt terug onze woonkamer binnen.

Het was een leuk weekend en we hebben veel gezien...

Dit is wat ik bedoel met "ver" kunnen zien!

We kregen vele bordjes te zien met een waarschuwing voor "ELK"... Uiteraard geen idee wat dat moest voorstellen. Bleek dus (aangekomen in Grand Canyon Park) dat het om een soort eland gaat...

Enkele CANYON-foto's

En uiteraard een fotootje van de Hoover dam.

Mama en tante Chris op de strip in Vegas. Goed ingeduffeld. Zogezegd hadden ze kou! Wacht maar tot ze terug in het "koude" België komen op donderdag!

Uiteraard moesten ze een bezoekje brengen aan de "M&M"-store op de strip. Er staan daar zo maar eventjes 22 verschillende kleurtjes van dat snoepgoed!