Inderdaad... het was te mooi om waar te zijn (en onrealistisch)... vandaag ging ze dus met heel wat minder zin naar school... Vooral dan omdat de meester gisterenochtend de 2 vriendinnetjes die naast haar zaten naar achter in de klas heeft verhuisd en jongens in de plaats naast haar heeft gezet. Deze jongens hadden namelijk meer aandacht nodig en zaten de eerste dag achteraan in de klas. Ik heb trouwens met eigen ogen kunnen zien dat dat niet echt de meest opportune plaats voor hen was, vooral omdat 1 van hen pas sinds de helft van het 3de leerjaar in LA is en van Rusland komt (en hij dus goed moet opletten wat het Engels betreft!).
Ik begreep dus wel de redenering van de leraar, maar natuurlijk ook de redenering van ons pruts die direct dacht dat hij het "expres" had gedaan...
Ik heb haar dus proberen uit te leggen waarom die dingen gebeuren... maar het kwaad was geschied vrees ik.
Verder was er ook nog iets op de speelplaats fout gegaan (een misverstand tussen leraar en dochterlief) en ieder die haar kent, weet dat ze dan ontzettend "raar" kan reageren, wegloopt en voor geen rede vatbaar is.
De leraar was er het hart van in en vroeg me raad (stel je voor). Ik heb hem gezegd dat Axelle erg gefrusteerd is omdat ze nog niet goed Engels kan en dat ze het daar heel moeilijk met heeft en dat hij in zo'n gevallen haar best wat kan laten afkoelen.
Hij doet echter zo zijn best, want ze zijn gisterenochtend naar de bib van de school geweest en hij heeft er met haar aangepaste boekjes uitgezocht. Hij zei me zelfs dat hij de indruk had dat alles goed verliep... tot dus bij het balspel in de namiddag dat hij probeerde uit te leggen (zoals ik zojuist al zei).
Zoals je kan vermoeden, was dan direct "alles" slecht aan de nieuwe school en had ze deze ochtend heel wat minder zin om te vertrekken. Het gezichtje stond somber, maar gelukkig bleven de waterlanders achterwege.
Hopelijk heeft ze zich vandaag dan weer wat beter geamuseerd, dat zal ik binnen een tweetal uurtjes weten.
Zoals Ann in haar commentaar op de eerste schooldag zei, zal het een kwestie van enkele maanden doorbijten zijn. Dat is hard! Hard voor pruts, maar ook hard voor mama en papa (maar dan vooral voor emotionele mama natuurlijk die hier uit het oog van Axelle al heel wat traantjes heeft gelaten uit schuldgevoel, onmacht en noem maar op!).
Onze taak is hier vooral haar te blijven steunen, motiveren en vooral te blijven herhalen dat wij geen wonderen verwachten, dat wij niet verwachten dat zij direct bij de besten van de klas is, dat zij evenveel kan oplossen als de kinderen die hier al jarenlang school lopen...
Wij begrijpen maar al te goed dat dit alles zeer overweldigend moet zijn, moeilijk en niet plezant... maar zoals dan weer iemand anders in een commentaar zei: Er kan alleen maar veel uit geleerd worden.
Ik ga nu niet elke dag opnieuw over school schrijven... alleen als er echt wat ongelooflijks te pennen valt, zal ik dit langs deze weg zeker laten weten. Jullie horen dus nog zeker over de school, maar misschien op wekelijkse basis...
Bedankt trouwens lieve lezers, het doet deugd al die morele ruggesteuntjes!
Thursday, September 07, 2006
Wednesday, September 06, 2006
ODE aan mijn superflinke dochter
Gisteren om 14u15 stond ik al een de poort te wachten... ongeduldig om mijn poppemieke te zien. Om 14u30 kwam ze er aan: een blij opgewekt gezicht, arm in arm met haar nieuwe vriendin Erica, die naast haar in de klas zit.
Axelle had zelfs tegen Mr Bax gezegd dat ik haar de volgende dag gewoon mocht "droppen" en dat ik zeker niet meer mee in de klas moest komen.
FANTASTISCH, NIET?
Omdat ze zich zo flink had gehouden, kreeg ze uiteraard een beloning van ons: een poly pocket die ze graag wilde én uit eten in haar favoriet restaurant.
Ondertussen ben ik wat wijzer geworden ivm het Nederlands van haar leraar... hij blijkt Indonesiër te zijn en al zijn familie woont in Nederland (Amsterdam en Maastricht). Zijn Nederlands is wel niet erg vlot, maar... beter dan dit hadden we nooit durven dromen! Wij zijn dus héél erg blij dat Mr Bax haar leraar is (en zij ook denk ik).
Deze ochtend had ik toch nog wat mijn twijfels, want na een nachtje slapen zou mijn pruts misschien wel eens van gedacht veranderd zijn. Maar neen hoor. Ze stapte flink, aan mijn hand, de speelplaats op naar rij nr 12 (dat is het nr van haar klaslokaal). Er stonden al 2 andere meisjes te wachten en iedereen was zeer vriendelijk tegen ons.
Toen de bel ging, gaf ze me een afscheidskus en vroeg ze me te wachten tot ze in de klas zou zijn. Ineens zag ik haar gezichtje somber worden (en ik dacht "Oh neen..."), maar het was omdat ze Erica nergens zag. Die zat blijkbaar al overijverig te wachten in de klas en toen ik dat aan Axelle vertelde, klaarde haar gezicht direct terug op en haastte ze zich naar binnen.
Ze heeft het zelfs niet opgemerkt dat ik nog vlug in de klas ben binnengelopen om nog een zaak op te klaren met haar leraar. Ze hadden namelijk gisteren een oefeningenblad gekregen met rekenoefeningen (ook x en :). Probleem was alleen dat men daar hier andere symbolen voor gebruikt en Axelle zich dus blind heeft gestaard op die symbolen en niets van de andere oefeningen heeft afgemaakt. Ik heb haar dus uitgelegd waar die symbolen voor stonden, dat een dik 'punt' tussen 2 cijfers eigenlijk een "x" van bij ons is, enz.
Om het haar makkelijker te maken, heb ik alles op een post-it gezet en dat wou ik vlug even aan haar leraar laten weten... maar zoals ik zei, was ze té druk bezig met Erica om mij te zien (goed zo!).
Wij zijn dus echt ONTZETTEND FIER op onze dappere dochter... tussen al die nieuwe kinderen, nieuwe leraars én met een taal die ze niet machtig is!
Langs de ene kant voelen wij ons "schuldig" dat we haar dit "aandoen", langs de andere kant is dit een opportuniteit waarvan ze haar leven lang de vruchten zal plukken.
Het worden dus nog "doorbijtmaanden"... maar wanneer de 3 weken kerstvakantie aanbreken, hopen we het kwaadste achter de rug te hebben.
En inderdaad... misschien moeten oma en opa dan wel hun kleindochter het woord laten voeren in restaurants en winkels wanneer ze in december hier bij ons zullen zijn!
Axelle had zelfs tegen Mr Bax gezegd dat ik haar de volgende dag gewoon mocht "droppen" en dat ik zeker niet meer mee in de klas moest komen.
FANTASTISCH, NIET?
Omdat ze zich zo flink had gehouden, kreeg ze uiteraard een beloning van ons: een poly pocket die ze graag wilde én uit eten in haar favoriet restaurant.
Ondertussen ben ik wat wijzer geworden ivm het Nederlands van haar leraar... hij blijkt Indonesiër te zijn en al zijn familie woont in Nederland (Amsterdam en Maastricht). Zijn Nederlands is wel niet erg vlot, maar... beter dan dit hadden we nooit durven dromen! Wij zijn dus héél erg blij dat Mr Bax haar leraar is (en zij ook denk ik).
Deze ochtend had ik toch nog wat mijn twijfels, want na een nachtje slapen zou mijn pruts misschien wel eens van gedacht veranderd zijn. Maar neen hoor. Ze stapte flink, aan mijn hand, de speelplaats op naar rij nr 12 (dat is het nr van haar klaslokaal). Er stonden al 2 andere meisjes te wachten en iedereen was zeer vriendelijk tegen ons.
Toen de bel ging, gaf ze me een afscheidskus en vroeg ze me te wachten tot ze in de klas zou zijn. Ineens zag ik haar gezichtje somber worden (en ik dacht "Oh neen..."), maar het was omdat ze Erica nergens zag. Die zat blijkbaar al overijverig te wachten in de klas en toen ik dat aan Axelle vertelde, klaarde haar gezicht direct terug op en haastte ze zich naar binnen.
Ze heeft het zelfs niet opgemerkt dat ik nog vlug in de klas ben binnengelopen om nog een zaak op te klaren met haar leraar. Ze hadden namelijk gisteren een oefeningenblad gekregen met rekenoefeningen (ook x en :). Probleem was alleen dat men daar hier andere symbolen voor gebruikt en Axelle zich dus blind heeft gestaard op die symbolen en niets van de andere oefeningen heeft afgemaakt. Ik heb haar dus uitgelegd waar die symbolen voor stonden, dat een dik 'punt' tussen 2 cijfers eigenlijk een "x" van bij ons is, enz.
Om het haar makkelijker te maken, heb ik alles op een post-it gezet en dat wou ik vlug even aan haar leraar laten weten... maar zoals ik zei, was ze té druk bezig met Erica om mij te zien (goed zo!).
Wij zijn dus echt ONTZETTEND FIER op onze dappere dochter... tussen al die nieuwe kinderen, nieuwe leraars én met een taal die ze niet machtig is!
Langs de ene kant voelen wij ons "schuldig" dat we haar dit "aandoen", langs de andere kant is dit een opportuniteit waarvan ze haar leven lang de vruchten zal plukken.
Het worden dus nog "doorbijtmaanden"... maar wanneer de 3 weken kerstvakantie aanbreken, hopen we het kwaadste achter de rug te hebben.
En inderdaad... misschien moeten oma en opa dan wel hun kleindochter het woord laten voeren in restaurants en winkels wanneer ze in december hier bij ons zullen zijn!
Tuesday, September 05, 2006
Axelle's eerste schooldag
Gisterenavond gierden de zenuwen door het huis... niet alleen onze pruts was doodzenuwachtig, ook mama had het flink te pakken. Papa bleef, zoals steeds, koel en nuchter. Gelukkig maar dat er één kalm bleef!
Het was zelfs zo erg dat Axelle, hoewel doodmoe, niet in slaap kon komen van zenuwachtigheid en wij haar iets hebben moeten geven om te kalmeren (iets homeopatisch!).
Ikzelf heb zelfs een slaappilletje genomen om een slapeloze nacht te voorkomen.
Deze ochtend liep de wekker om 6u30 af en iets na 7 moest Axelle er uit.
Eigenlijk was ze kalmer dan gisteren deze ochtend, maar ik vreesde dat dat wel zou veranderen eens we in de school zouden toekomen.
Op een groot bord hingen de lijsten van alle klassen zodat we konden kijken in welke 4th grade klas ze terecht zou komen. Axelle zit in klas 12, de klas van Mr Bax, een meester dus... maar ook de andere klas heeft een meester (en die lijkt mij strenger, dus oef...).
En, je kan het nooit geloven, maar deze mijnheer verstaat zowaar een klein beetje Nederlands en spreekt het ook een heel klein beetje (ongelooflijke meevaller hé).
Hoewel dit Axelle direct moest geruststellen, deed het het niet en is ze heel erg beginnen wenen toen de bel ging en alle ouders weggingen. Ze kwam de klas uitgerend en klampte zich aan ons vast (zelfs andere mama's kregen de tranen in hun ogen van zoveel kinderverdriet en angst). Op dat moment heb ik dus gevraagd aan Mr Bax of ik misschien wat mocht in de klas aanwezig blijven tot ze gekalmeerd zou zijn. En zoals ik al zei: het is een lieve mijnheer.
Axelle zit op de eerste rij tussen Dyllen en Erica, 2 lieve meisjes die erg goed voor haar zorgen.
Er waren vandaag 27 leerlingen in haar klas, maar ik denk dat er 2 of 3 niet zijn komen opdagen, het merendeel van de leerlingen zijn meisjes (dus wat dat betreft, zit ze goed: keuze te over aan vriendinnen).
27 leerlingen lijkt veel, maar er is wel een constante hulp in de klas, een lieve mevrouw die mee rondloopt en de vragen van de kinderen beantwoordt.
In het begin zat Axelle daar maar wat te zitten met een superdroevig gezicht, hopeloos verloren... het brak bijna mijn hart, en nu ik er terug over nadenk terwijl ik dit schrijf, breekt het eigenlijk echt mijn hart. Ze kon maar 1 oefening maken van alle andere die de kinderen moesten maken en dat was een som maken. De andere oefeningen gingen over Engelse taal en dan nog een over aadrijkskunde en iets over metend rekenen (maar dan in het Engels en ik verstond het eerlijk gezegd zelf niet, dus...).
Daarna moesten ze een tekstje over zichzelf schrijven of over de laatste vakantie die ze hadden gehad. Mr Bax zei Axelle dat ze dat in het Nederlands mocht doen. En daar kwam de hele ommekeer. Ineens voelde ze zich in haar element, pakte haar pen en begon driftig te pennen. Als kers op de taart mochten ze er ook nog een tekening bij maken...
Toen was het 10u30 en begon de speeltijd.
Axelle ging met de kindjes naar buiten spelen en haar koekje opeten en ik was wat met de meester aan het praten, die zich afvroeg of ik nu zou weggaan of nog niet. Net toen ik hem zei dat ik niet als een dief in de nacht wilde vertrekken, kwam Axelle opnieuw opdagen om me te vragen of ik nog wilde blijven. Ik vroeg haar of ik "moest" of of ik kon "weggaan"... en op dat laatste knikte ze me volmondig JA.
Ik heb dus niet geaarzeld en ben vertrokken... maar met een redelijk goed gevoel.
Ze lachte... het was geen tranengezicht... en iedere mama weet dat dit een wereld van verschil voor je is.
Om half 3 ga ik ze straks weer oppikken en zal ik de rest van het verhaal krijgen...
Volgende week ga ik helpen in haar klas omdat ze de map van Californië gaan maken in kneedpapier of zoiets (als ik het goed verstaan heb) en dan kan Mr Bax wel een helpende hand gebruiken. Dat zal Axelle ongetwijfeld leuk vinden dat ik af en toe in de klas een handje kom toesteken.
Nu ga ik snel boodschappen doen... maar dit nieuws van de 1ste schooldag wilde ik mijn familie en vrienden niet onthouden...
Groetjes,
Het was zelfs zo erg dat Axelle, hoewel doodmoe, niet in slaap kon komen van zenuwachtigheid en wij haar iets hebben moeten geven om te kalmeren (iets homeopatisch!).
Ikzelf heb zelfs een slaappilletje genomen om een slapeloze nacht te voorkomen.
Deze ochtend liep de wekker om 6u30 af en iets na 7 moest Axelle er uit.
Eigenlijk was ze kalmer dan gisteren deze ochtend, maar ik vreesde dat dat wel zou veranderen eens we in de school zouden toekomen.
Op een groot bord hingen de lijsten van alle klassen zodat we konden kijken in welke 4th grade klas ze terecht zou komen. Axelle zit in klas 12, de klas van Mr Bax, een meester dus... maar ook de andere klas heeft een meester (en die lijkt mij strenger, dus oef...).
En, je kan het nooit geloven, maar deze mijnheer verstaat zowaar een klein beetje Nederlands en spreekt het ook een heel klein beetje (ongelooflijke meevaller hé).
Hoewel dit Axelle direct moest geruststellen, deed het het niet en is ze heel erg beginnen wenen toen de bel ging en alle ouders weggingen. Ze kwam de klas uitgerend en klampte zich aan ons vast (zelfs andere mama's kregen de tranen in hun ogen van zoveel kinderverdriet en angst). Op dat moment heb ik dus gevraagd aan Mr Bax of ik misschien wat mocht in de klas aanwezig blijven tot ze gekalmeerd zou zijn. En zoals ik al zei: het is een lieve mijnheer.
Axelle zit op de eerste rij tussen Dyllen en Erica, 2 lieve meisjes die erg goed voor haar zorgen.
Er waren vandaag 27 leerlingen in haar klas, maar ik denk dat er 2 of 3 niet zijn komen opdagen, het merendeel van de leerlingen zijn meisjes (dus wat dat betreft, zit ze goed: keuze te over aan vriendinnen).
27 leerlingen lijkt veel, maar er is wel een constante hulp in de klas, een lieve mevrouw die mee rondloopt en de vragen van de kinderen beantwoordt.
In het begin zat Axelle daar maar wat te zitten met een superdroevig gezicht, hopeloos verloren... het brak bijna mijn hart, en nu ik er terug over nadenk terwijl ik dit schrijf, breekt het eigenlijk echt mijn hart. Ze kon maar 1 oefening maken van alle andere die de kinderen moesten maken en dat was een som maken. De andere oefeningen gingen over Engelse taal en dan nog een over aadrijkskunde en iets over metend rekenen (maar dan in het Engels en ik verstond het eerlijk gezegd zelf niet, dus...).
Daarna moesten ze een tekstje over zichzelf schrijven of over de laatste vakantie die ze hadden gehad. Mr Bax zei Axelle dat ze dat in het Nederlands mocht doen. En daar kwam de hele ommekeer. Ineens voelde ze zich in haar element, pakte haar pen en begon driftig te pennen. Als kers op de taart mochten ze er ook nog een tekening bij maken...
Toen was het 10u30 en begon de speeltijd.
Axelle ging met de kindjes naar buiten spelen en haar koekje opeten en ik was wat met de meester aan het praten, die zich afvroeg of ik nu zou weggaan of nog niet. Net toen ik hem zei dat ik niet als een dief in de nacht wilde vertrekken, kwam Axelle opnieuw opdagen om me te vragen of ik nog wilde blijven. Ik vroeg haar of ik "moest" of of ik kon "weggaan"... en op dat laatste knikte ze me volmondig JA.
Ik heb dus niet geaarzeld en ben vertrokken... maar met een redelijk goed gevoel.
Ze lachte... het was geen tranengezicht... en iedere mama weet dat dit een wereld van verschil voor je is.
Om half 3 ga ik ze straks weer oppikken en zal ik de rest van het verhaal krijgen...
Volgende week ga ik helpen in haar klas omdat ze de map van Californië gaan maken in kneedpapier of zoiets (als ik het goed verstaan heb) en dan kan Mr Bax wel een helpende hand gebruiken. Dat zal Axelle ongetwijfeld leuk vinden dat ik af en toe in de klas een handje kom toesteken.
Nu ga ik snel boodschappen doen... maar dit nieuws van de 1ste schooldag wilde ik mijn familie en vrienden niet onthouden...
Groetjes,
Monday, September 04, 2006
Labor day BBQ
't Is wel pas vandaag Labor day, maar gezien het feit dat morgen school terug start, besloten de dames dat we gisteren onze BBQ zouden houden.
Iedereen moest, naar Amerikaanse gewoonte, iets meebrengen.
Er waren hotdogs, hamburgers, steaks, kip, vispapillotjes (van ons), gerookte zalm, salades, broodjes, ... kortom het was uitgebreid én lekker.
We hadden afgesproken om 15u aan het zwembad vlakbij onze flat omdat daar een grote BBQ staat naast het tennisveld.
Toen iedereen er was, werd eerst de aperitief geserveerd. Nancy is "Miss Cocktail", want zij kan lekkere drankjes mixen, waarvan wij dan uiteraard ook hebben genoten.
Nancy had ook gezorgd voor alle bordjes, bekers, bestek enzovoort... eigenlijk had zij zowat de "officiële" organisatie in handen.
Rond 18u begonnen we aan de BBQ. De Belgische visapapillotjes (tilapiafilet, spinazie en mozarella) vielen in de smaak, want dat kenden ze hier niet.
De steak was zalig mals, de kip was klaargemaakt door Nancy in een superlekkere marinade die ik haar zeker eens ga vragen om ze op te schrijven voor mij... want het gaf de kip een superkrokant jasje dat erg lekker smaakte.
Alles was dus ok... de kinderen ravotten in en uit het water... prettig voor groot en klein!
Zelfs de dame die ons altijd Security op onze nek wil sturen aan het zwembad, kon de pret niet bederven.
Toen was het tijd voor dessert: mijn homemade tiramisu en kaastaart.
Complimentjes alom... de tiramisu werd zelfs als "orgasmisch" beschreven en de kaastaart als "de beste die ze ooit gegeten hadden".
Alles werd rond 20u opgeruimd en de party werd verdergezet in de flat van Nancy en Jeff en dat tot middernacht.
Goed ingeburgerd hé? 't Lijkt op onze feestjes in de Driesstraat!
Morgen meer over de eerste schooldag.
Iedereen moest, naar Amerikaanse gewoonte, iets meebrengen.
Er waren hotdogs, hamburgers, steaks, kip, vispapillotjes (van ons), gerookte zalm, salades, broodjes, ... kortom het was uitgebreid én lekker.
We hadden afgesproken om 15u aan het zwembad vlakbij onze flat omdat daar een grote BBQ staat naast het tennisveld.
Toen iedereen er was, werd eerst de aperitief geserveerd. Nancy is "Miss Cocktail", want zij kan lekkere drankjes mixen, waarvan wij dan uiteraard ook hebben genoten.
Nancy had ook gezorgd voor alle bordjes, bekers, bestek enzovoort... eigenlijk had zij zowat de "officiële" organisatie in handen.
Rond 18u begonnen we aan de BBQ. De Belgische visapapillotjes (tilapiafilet, spinazie en mozarella) vielen in de smaak, want dat kenden ze hier niet.
De steak was zalig mals, de kip was klaargemaakt door Nancy in een superlekkere marinade die ik haar zeker eens ga vragen om ze op te schrijven voor mij... want het gaf de kip een superkrokant jasje dat erg lekker smaakte.
Alles was dus ok... de kinderen ravotten in en uit het water... prettig voor groot en klein!
Zelfs de dame die ons altijd Security op onze nek wil sturen aan het zwembad, kon de pret niet bederven.
Toen was het tijd voor dessert: mijn homemade tiramisu en kaastaart.
Complimentjes alom... de tiramisu werd zelfs als "orgasmisch" beschreven en de kaastaart als "de beste die ze ooit gegeten hadden".
Alles werd rond 20u opgeruimd en de party werd verdergezet in de flat van Nancy en Jeff en dat tot middernacht.
Goed ingeburgerd hé? 't Lijkt op onze feestjes in de Driesstraat!
Morgen meer over de eerste schooldag.
Friday, September 01, 2006
Ons warm nestje
Omdat we nu min of meer gesetteld beginnen te geraken in ons flatje, wil ik jullie niet onthouden van hoe het er hier nu uitziet bij ons.
Ongetwijfeld zullen jullie veel spullen van IKEA ontdekken in onze living, behalve dan de eetkamer die van West Elm komt.
We hebben ook al 1 schilderij van Mammie (Alain's mama) omhoog gehangen op een centraal plaatsje boven onze "sectional", zoals jullie op de foto's kunnen zien. Voor de overige schilderijen die we van haar meekregen, moeten we nog kaders gaan kopen.
Ook uiteraard een fotootje van het terras waar we heel veel tijd doorbrengen...
En wie weet... als jullie op bezoek komen, kunnen jullie de rest van ons flatje ontdekken...
Groetjes uit Marina del Rey
.jpg)