IKEA shoppen & Bezoek krijgen

Deze ochtend naar Ikea gegaan... en centen gespendeerd! Vermits we geen echt mooie salon naar ons goesting hadden gevonden in alle winkels die we al afgeschuimd hadden, hebben we uiteindelijk beslist een goedkoper model aan te schaffen bij Ikea. We hadden namelijk een mooie salon gezien in een winkel, maar daar had ik op het internet dan weer zo'n barslechte "reviews" van gelezen, dat we er niet echt nog voor voelden om daar de aankoop te doen. En, we hadden ook schrik dat we problemen zouden hebben indien er iets aan die salon zou komen nadat we terug in België zouden zijn...dus: richting IKEA.

Daarenboven, staat ons eerste bezoek hier al eind september, de salonjacht werd dus toch wel erg dringend. De kogel is nu door de kerk: het is een lederen hoeksalon geworden in gebroken wit, met bijhorende poef. Verder nog bijzettafeltjes gekocht en nog wat opbergmateriaal waar onze gasten hun kleding in kunnen opbergen als ze bij ons op bezoek zijn... nog wat extra wijnglazen (voor als we de buren eens op een glaasje trakteren)... en zo was er weer een heel bedrag gespendeerd. But, that's the way it goes in America! Spend your money baby...


Vandaag kregen we bezoek: Saskia en Pieter kwamen langs. Zij komen begin september in onze buurt wonen... Leuk!
Hebben heel wat gebabbeld op ons terras en hopen dat ze een "GO" krijgen voor het appartement dat ze willen huren. Net zoals alle nieuwkomers hier, moeten zij ook door die mallemolen van papieren heen. Niet evident. Als "groentjes" waren wij dan ook zeer tevreden dat we toch al hier en daar een nuttige tip konden geven.

Zij moesten vanavond nog naar een feestje van collega's van Pieter. Wij zijn lekker gaan eten aan de overkant van het water (met zicht op ons appartement dus én zicht op pelikanen en vooral zeehonden die gekke kuren verkochten in het water).

En zo is het weekend weer om... morgen staan de boodschappen op het programma en de strijk, want daar is dit weekend niets van in huis gekomen.

Aankopen en Uitstapje

De dag begon, zoals de meeste, met een chat via de webcam.
Daarna richting Redondo waar we naar lederen salons wilden gaan kijken. Hebben er 1 gezien die ons bevalt, maar willen nu eerst even checken wat hun garantievoorwaarden zijn.
Daarna naar de Best Buy omdat Alain op het internet een "home theater system" van Philips had gezien tegen een redelijke prijs. Hiermee kunnen we nu dus cd's draaien, dvd's spelen en hebben we eindelijk radio in huis.
Na de lunch kwam David eraan. David, een collega van Alain, was ons op 12 juli aan de luchthaven komen ophalen en we hadden hem een etentje beloofd. Vandaag was het dus zover!

Hij wilde van de gelegenheid gebruik maken om ons mee op uitstap te nemen naar Passadena, maar niet echt in de stad, eerder naar de bergen toe.
Aangekomen en aan de wandeling begonnen, bleek al snel dat dit niet echt "my kind of walking" was, omdat het gewoonweg té zwaar was al dat rotsenklimmen met mijn "slechte knie".
Ik dus terug naar de auto en de andere drie gewoon verder hun wandeling voortgezet.
Nadat we terug thuis waren lekker geaperitiefd op ons terras en daarna gegeten.
Na het eten: jaccuzi time... op aandringen van de jongste van het gezelschap.
En voor we het wisten was het 11 pm... tijd voor David om huiswaarts te keren.

Een nieuwe dag...

De dag begon met een webchat met mijn ouders... die me het grote nieuws vertelden van die verijdelde aanslagen op Amerikaanse vliegtuigen. Kippenvel krijg je daarvan, als je weet dat je zelf ook in zo'n vliegtuig hebt gezeten en dat veel van je "loved ones" ook op zo'n vluchten gaan zitten om op bezoek te komen naar onze nieuwe thuis. Gelukkig hebben ze die mannen gevat. OEF... Dat ze maar wat strenger worden op de luchthavens... Wie recht in zijn schoenen staat, maakt daar geen problemen van: het gaat tenslotte om de veiligheid van iedereen.

Vandaag gelukkig me terug beter in mijn vel gevoeld! Samen met Axelle nog wat winkels afgeschuimd en ik heb me een bakvorm gekocht zodat ik binnenkort "mijn fameuze kaastaart" eens kan maken. Zo kennen jullie mij weer terug zeker: kokkerellen!
Heb ook een leuk spelletje gekocht dat Axelle nu met haar papa aan het spelen is (nooit gezien in België).

Terjuist zaten we op ons terras te eten en kwam er een jongetje voorbij waar Axelle ook met speelt aan het zwembad (Daniel). Amerikanen nemen geen blad voor de mond, ook niet wanneer ze nog zo jong zijn (want ik schat hem niet ouder dan 6 jaar): "What are you guys eating?"...
Maar daarna vroeg hij wel of Axelle nog wat beneden kwam spelen. Dus dat was wel leuk.
Spijtig dat de avond hier snel valt en het spelen dus ook vlug voorbij was. Ik heb niet graag dat ze hier alleen buiten rondhangt in het donker.

Morgen ga ik rondbellen voor een schotelantenne, met een beetje geluk is dat stukken goedkoper dan kabeltv en kunnen we zelfs enkele VRT-programma's bekijken op die manier.
We zien wel... in ieder geval proberen we om onder die kabeltv uit te geraken, want nu hebben ze dat nog altijd niet aangesloten. Daar bovenop kregen we een brief van de maatschappij waarin ze ons melden dat ze onze "credit history" niet konden checken (ah neen, wij zijn hier nog maar pas) en dat ze dus méér gegevens van ons nodig hebben (onder andere het gekende social security nummer). We zouden zo eens niet hun kabeltv kunnen betalen hé!
Dus ga ik proberen of we het kunnen doen met een schotelantenne... daarover meer in een volgende post.

Dikke kus aan iedereen in België die me lief is!

Exact 1 maand in Marina del Rey

Bij het turen naar de bootjes die in de avondzon door het kanaal varen voorbij ons flatje, overvalt me ineens een gevoel van heimwee... Het een heeft niets met het ander te maken, want in Elewijt komen geen boten door mijn tuin gevaren, hoogstens een paar duiven van buurman Monty die als laagvliegers de duiventil binnenvliegen...
Het is niet allesoverheersend, er komen geen tranen bij te pas... maar zo'n onbestemd gevoel dat je moeilijk kan plaatsen. Raar!
Axelle heeft de afgelopen week haar ups & downs al gehad. Mist heel erg Dieter en Lore van de vriendjes, maar ja, we wisten dat dit ging komen. Proberen dus alles duidelijk uit te leggen: het hoe en waarom... ook de positieve kant van de dingen. Want, daar ben ik van overtuigd: er zit hier ook veel positiefs aan aan deze ervaring. En niet alleen voor Axelle, die binnen dit en korte tijd perfect Engels gaat spreken, om nog maar te zwijgen van het multiculturele aspect... maar ook voor mezelf. Om maar een voorbeeld te geven: Ik heb hier vandaag niet alleen Nederlands gesproken met Martine (de Nederlandse mevrouw), maar ook Duits met Monica (een vrouw uit München), Frans met Camille (een mevrouw uit Aix en Provence) en Engels met de Amerikaanse dames. Mocht ik nu ook nog de mama van Axelle's vriendinnetje, Alexandra, ontmoet hebben, dan had ik het rijtje nog kunnen vervolledigen met Spaans (want haar ouders spreken beiden Spaans).
Multicultereler dan dit kan dus niet! Dit is een ervaring die je echt rijker maakt! Zoveel is zeker.

Maar toch, als ik dan hoor dat het met mijn buurvrouw haar mama niet de goede kant opgaat, dan zou ik er graag voor haar zijn om haar te steunen... en laat dat nou net niet kunnen omdat ik een beetje te ver weg gelogeerd ben. 't Zijn allemaal zo van die kleine dingetjes... het feit ook van mekaar wel te zien op de webcam maar eens niet elkaar te kunnen vastpakken of eens te kunnen "binnenspringen" voor een "jatje koffe mé of zonder koekske"... eens naar je ouders te kunnen rijden, zomaar zonder reden...

'k Maak me geen illusies... avonden als deze zullen er zeker nog volgen. 't Zou hoogstwaarschijnlijk abnormaal zijn moesten deze gevoelens er niet bij komen... want dan zou dat betekenen dat iedereen ginderachter me koud laat.
'k Zal me hier eens een goed glaasje wijn inschenken en mijn ventje is aanmanen dat hij moet stoppen met werken (want hij is nog een presentatie aan het voorbereiden op zijn pc)... en dan voel ik me zeker weer een stuk beter.
Morgen ga ik weer eens wat rondtoeren met mijn Fordje samen met ons pruts, schijnt de zon weer (ze geven 26°) en is het leven hoogstwaarschijnlijk weer "beautiful"...

Ze hangen omhoog

Sinds vandaag hangen ze omhoog... de foto's van al diegenen die een foto meebrachten naar ons afscheidsfeestje.
Sorry dat de "flash" van ons fototoestel één van de foto's overbelicht op elke kader, maar als jullie langskomen in ons flatje, zullen jullie het wel zien... er is niets verkeerd met de originele kaders!
Vandaag niets speciaals gedaan... Axelle had zelfs geen zin in het zwembad vandaag. Buiten de boodschappen en wat opkuisen dus niet al te veel gedaan. Moet kunnen hé!